Karel Blancke
Wingene 30.06.1849 - Handzame 18.01.1934
"Karel Blancke werd geboren te Wingene op 30 juni 1849 als zoon van Louis, bakker, en Seraphina Vanderschaeghe. Zijn humaniorastudies volgde hij aan het kleinseminarie van Roeselare, waar hij Hugo Verriest als poësisleraar had en in de retoricaklas een tijdgenoot was van Zeger Maelfait. Als leerling engageerde hij zich in de lettergilde en trad er op als voorzitter, waarbij hij opriep tot deelname aan de Vlaamse strijd. Samen met Maelfait vervolgde hij zijn opleiding aan het grootseminarie in Brugge, waar hij Amaat Vyncke leerde kennen. Reeds als kapelaan verleende hij zijn medewerking aan de “Almanak voor de leerende jeugd van Vlaanderen” en aan “De Vlaamsche Vlagge”.
In “De Vlaamsche Vlagge” publiceerde Blancke vooral religieus en moraliserend werk, maar ook stukken waarin hij de Vlaamse taal en cultuur verdedigde. Hij spoorde jongeren aan het vreemde juk af te werpen en mee te bouwen aan een sterk katholiek Vlaanderen, vaak onder het pseudoniem Legio. Daarnaast leverde hij bijdragen aan “Rond den Heerd” en aan het Leuvense studentenblad “De Tassche”. Samen met zijn broer August was hij in 1880 betrokken bij de oprichting van de volksalmanak “’t Manneke uit de Mane”. Hij was ook lid van ‘De Swighenden Eede’, een geheim eedverbond van priesters en leken dat aan de basis lag van het studententijdschrift “De Vlaamsche Vlagge”, en correspondeerde hierover onder meer met Guido Gezelle. Tot 1925 bleef hij meewerken aan “De Vlaamsche Vlagge”, maar na de bisschoppelijke veroordeling van het Vlaams-nationalisme legde hij zijn functie in de redactie neer.
Blancke werd op 30 mei 1874 in Brugge priester gewijd en op 10 juli van datzelfde jaar benoemd tot onderpastoor in Ruddervoorde. Op 26 maart 1897 volgde zijn aanstelling als pastoor in Zuidschote, op 22 februari 1901 werd hij pastoor in Wijtschate en vanaf 25 mei 1908 vervulde hij die functie in Kortemark. In Kortemark werd hij bovendien een van de steunpilaren van de katholieke partij. Na zijn ontslag op 20 november 1933 vestigde hij zich in het rustoord van Handzame, waar hij op 18 januari 1934 onverwacht overleed.
Voor zijn verdiensten werd Blancke benoemd tot Ridder in de Orde van Leopold II."
In “De Vlaamsche Vlagge” publiceerde Blancke vooral religieus en moraliserend werk, maar ook stukken waarin hij de Vlaamse taal en cultuur verdedigde. Hij spoorde jongeren aan het vreemde juk af te werpen en mee te bouwen aan een sterk katholiek Vlaanderen, vaak onder het pseudoniem Legio. Daarnaast leverde hij bijdragen aan “Rond den Heerd” en aan het Leuvense studentenblad “De Tassche”. Samen met zijn broer August was hij in 1880 betrokken bij de oprichting van de volksalmanak “’t Manneke uit de Mane”. Hij was ook lid van ‘De Swighenden Eede’, een geheim eedverbond van priesters en leken dat aan de basis lag van het studententijdschrift “De Vlaamsche Vlagge”, en correspondeerde hierover onder meer met Guido Gezelle. Tot 1925 bleef hij meewerken aan “De Vlaamsche Vlagge”, maar na de bisschoppelijke veroordeling van het Vlaams-nationalisme legde hij zijn functie in de redactie neer.
Blancke werd op 30 mei 1874 in Brugge priester gewijd en op 10 juli van datzelfde jaar benoemd tot onderpastoor in Ruddervoorde. Op 26 maart 1897 volgde zijn aanstelling als pastoor in Zuidschote, op 22 februari 1901 werd hij pastoor in Wijtschate en vanaf 25 mei 1908 vervulde hij die functie in Kortemark. In Kortemark werd hij bovendien een van de steunpilaren van de katholieke partij. Na zijn ontslag op 20 november 1933 vestigde hij zich in het rustoord van Handzame, waar hij op 18 januari 1934 onverwacht overleed.
Voor zijn verdiensten werd Blancke benoemd tot Ridder in de Orde van Leopold II."
Online editie van de brieven
Hier kan je de digitale beelden van de brieven vinden samen met de volledige doorzoekbare tekst. De brieven zijn verrijkt met biografische en contextuele informatie.
